Χαμένοι Online

Ανοίγω το κινητό μου σχεδόν χωρίς να το σκέφτομαι. Το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να δω ποιος έκανε like, ποιος είδε το story μου, ποιος μου έστειλε μήνυμα και ποιος με αγνόησε. Και όσο περίεργο κι αν ακούγεται, μερικές φορές όλη η διάθεσή μου εξαρτάται από αυτά τα μικρά πράγματα. Ένα like μπορεί να με κάνει να νιώσω όμορφα για λίγα λεπτά, ενώ η αδιαφορία να με γεμίσει ανασφάλεια. Νομίζω πως σχεδόν όλοι οι έφηβοι το περνάμε αυτό, ακόμα κι αν προσπαθούμε να δείχνουμε ότι δεν μας νοιάζει.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η προσοχή των άλλων μοιάζει να έχει τεράστια αξία. Θέλουμε να αρέσουμε, να μας θαυμάζουν, να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου. Και ίσως αυτό συμβαίνει επειδή στην εφηβεία ακόμα προσπαθούμε να βρούμε ποιοι είμαστε πραγματικά. Όταν όμως μεγαλώνουμε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο social media, αρχίζουμε σιγά σιγά να μετράμε την αξία μας μέσα από αριθμούς. Likes, followers, προβολές, αντιδράσεις. Σαν όλη μας η ζωή να χωράει σε μια οθόνη.

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται υπερβολικά πριν ανεβάσει μια φωτογραφία. "Θα αρέσει;", "Θα με σχολιάσουν;", "Μήπως φαίνομαι περίεργη;". Και το χειρότερο είναι ότι δεν είμαι η μόνη. Βλέπω γύρω μου παιδιά να αγχώνονται πραγματικά για το πώς φαίνονται στους άλλους. Να διαγράφουν φωτογραφίες επειδή "δεν βγήκαν καλά", να αλλάζουν τον εαυτό τους μόνο και μόνο για να τραβήξουν προσοχή και να νιώσουν αποδεκτοί. Σαν να φοβόμαστε όλοι ότι αν δεν αρέσουμε στους άλλους, τότε ίσως δεν αξίζουμε αρκετά.

Τα social media μάς έχουν κάνει να συγκρίνουμε συνεχώς τη ζωή μας με τις ζωές των άλλων. Ανοίγω το κινητό και βλέπω ανθρώπους να φαίνονται συνέχεια χαρούμενοι, όμορφοι, κοινωνικοί, με "τέλειες" παρέες και "τέλειες" ζωές. Ακόμα κι αν ξέρω πως πολλές από αυτές τις εικόνες είναι ψεύτικες ή στημένες, δεν μπορώ να σταματήσω να συγκρίνω τον εαυτό μου. Και τότε αρχίζουν οι σκέψεις. "Γιατί η δική μου ζωή δεν είναι έτσι;", "Γιατί εγώ νιώθω τόσο λίγη κάποιες φορές;".

Το πιο ειρωνικό όμως είναι ότι ενώ είμαστε πιο συνδεδεμένοι από ποτέ, νιώθουμε όλο και πιο μόνοι. Μιλάμε καθημερινά με δεκάδες άτομα αλλά σπάνια λέμε αυτά που πραγματικά νιώθουμε. Κρύβουμε τη στεναχώρια μας πίσω από φίλτρα, stories και ψεύτικα χαμόγελα. Ακόμα κι όταν είμαστε χάλια, ανεβάζουμε κάτι για να δείξουμε ότι όλα είναι καλά. Γιατί φοβόμαστε να δείξουμε αδυναμία. Φοβόμαστε ότι αν οι άλλοι δουν τον πραγματικό μας εαυτό, ίσως φύγουν.

Πιστεύω πως βαθιά μέσα μας όλοι οι έφηβοι ζητάμε το ίδιο πράγμα: να νιώσουμε ότι κάποιος μας βλέπει αληθινά και μας αποδέχεται όπως είμαστε. Όχι μόνο όταν δείχνουμε όμορφοι ή "τέλειοι", αλλά και όταν έχουμε ανασφάλειες, φόβους και δύσκολες μέρες. Γιατί κανένα like δεν μπορεί πραγματικά να γεμίσει το κενό που νιώθει ένας άνθρωπος όταν κλείνει το κινητό του και μένει μόνος με τις σκέψεις του.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας να είναι ότι μάθαμε να επικοινωνούμε συνεχώς, αλλά ξεχάσαμε πώς να συνδεόμαστε πραγματικά.